Wat is een wearable vibrator en welke vormen zijn er?

Een wearable vibrator is een speeltje dat tijdens de seks gedragen wordt in plaats van vastgehouden, in drie hoofdvormen: tussen de lichamen in, in het ondergoed of met een band om heup of hand. Of een wearable werkt, hangt vooral af van de pasvorm, omdat elk lichaam anders gebouwd is en beweging het speeltje verplaatst. Vibrerend ondergoed werkt met een losse trilunit in een zakje en wordt bediend met een afstandsbediening of app.

Wat hebben alle wearable vibrators gemeen?

Een wearable vibrator is een speeltje dat gedragen wordt in plaats van vastgehouden, zodat het tijdens de seks zelf meetrilt. De categorie dekt drie dragers: tussen de lichamen in, in het ondergoed, of ergens om het lichaam heen zoals om de heup of de hand. Wat ze delen is het handsfree-uitgangspunt, wat ze scheidt is hoe ze op hun plek gehouden worden.

Het woord wearable zegt daarbij iets anders dan handsfree in het algemeen. Een handsfree speeltje kan ook op een kussen of tegen een matras liggen; een wearable zit echt aan of in het lichaam en beweegt dus met de drager mee. Die meebeweging is tegelijk de kracht en de zwakte van de categorie.

Cockringen vallen qua constructie ook onder het dragen, maar ze werken via een eigen mechanisme en worden in dit artikel buiten beschouwing gelaten. De vormen hieronder gaan allemaal over stimulatie die bij beide partners tegelijk aanwezig kan zijn.

Wat houdt een wearable vibrator op zijn plek?

Lichaamsdruk, ondergoed of een band houdt een wearable vibrator op zijn plek, en die drager onderscheidt de drie hoofdvormen van elkaar. Die drager bepaalt ook hoe de trilling overkomt, want een speeltje dat onder druk tussen twee lichamen zit, voelt anders dan een dat los in een slipje trilt. Wie de ringvorm als drager overweegt, vindt bij degelijke cockringen van goede kwaliteit een apart overzicht. Hieronder staan de drie vormen met hun eigenschappen.

Wat is de bekendste wearable vibrator?

De bekendste wearable is de C-vormige koppelvibrator, die tijdens penetratie gedragen wordt: een inwendige arm ligt tegen de vaginawand en een uitwendige arm tegen de clitoris. Het speeltje blijft zitten door de klemspanning van de eigen vorm en door de druk van het andere lichaam er tegenaan. De inwendige arm trilt daarbij ook voor de partner, wat het een gedeeld speeltje maakt in letterlijke zin.

De drager van deze vorm is dus het samenspel van twee lichamen, en dat is meteen de beperking. Bij posities waarbij de lichamen meer ruimte tussen zich hebben, verliest het speeltje zijn klemdruk en kan het verschuiven. Wie de ringvariant van dit idee overweegt, vindt in de vibrerende cockring als speeltje voor twee een drager die om de penis zit en daardoor anders op zijn plek blijft.

Hoe zit een wearable vibrator in het ondergoed?

De tweede vorm leunt op textiel: een trilunit die in het kruis van een slipje ligt, vastgehouden door een zakje in de stof of door een magneetclip die de stof tussen twee helften klemt. Het ondergoed doet hier het positioneringswerk, wat betekent dat de kwaliteit van het slipje minstens zo veel telt als die van de motor. Een te ruime slip laat de unit wiebelen, een strakke houdt hem tegen het lichaam.

In dezelfde groep vallen speeltjes die inwendig gedragen worden terwijl het ondergoed ze op hun plek houdt, zoals een ei of een plug met afstandsbediening. Hoe een vibrerend ei gedragen en bediend wordt verschilt weer van de draagbare plugvariant. De vibrerende buttplug blijft door zijn brede voet zelfstandig op zijn plek, terwijl een ei meer op sluiting en textiel vertrouwt. Voor anaal dragen geldt bij elke vorm dezelfde voorwaarde als altijd: een brede, uitlopende voet is de absolute veiligheidsregel.

Hoe zit een wearable om heup of hand?

Een wearable om heup of hand gebruikt een band of lus als drager. De klassieke vlinder is daar het oudste voorbeeld van: een trilblok tegen de vulva, gehouden door elastische banden om de heupen. De banden maken de vlinder onafhankelijk van ondergoed, maar ze schuiven bij beweging en vragen geregeld bijgesteld te worden.

Aan de andere kant van de groep zit de vingervibrator, die met een lus om een vinger gedragen wordt. Dat is technisch een wearable, maar eentje die de hand juist weer in het spel brengt: de trilling gaat mee met waar de hand heen gaat. Wie echt handenvrij wil spelen, kijkt dus naar de eerste twee vormen, wie gericht wil sturen zonder iets vast te houden, naar deze derde.

Wat telt meer bij een wearable: kracht of pasvorm?

De belangrijkste vraag bij elke wearable is niet hoe sterk hij trilt, maar hoe hij op zijn plek blijft als er bewogen wordt. Elk lichaam is anders gebouwd: de afstand van clitoris tot vagina-ingang verschilt per persoon, net als de vorm van de schaamheuvel en de maat van het ondergoed. Een C-vorm die bij de ene drager precies tegen de clitoris ligt, zit bij een ander een paar centimeter ernaast, en een paar centimeter is hier het verschil tussen werken en niet werken.

Fabrikanten reageren daarop met buigbare armen en flexibele verbindingen, zodat het speeltje naar het lichaam gebogen kan worden in plaats van andersom. Hoe meer verstelbaarheid een model biedt, hoe groter de kans dat het bij een afwijkende bouw toch op de juiste plek blijft liggen. Vaste, starre vormen passen uitstekend of helemaal niet, met weinig tussenruimte.

Naast de constructie van het speeltje zelf spelen er drie factoren mee in of een wearable tijdens beweging blijft zitten. De onderstaande lijst bevat de 3 factoren die de pasvorm van een wearable het meest bepalen.

• Klemdruk van de vorm: een C-vorm of magneetclip moet stevig genoeg klemmen om beweging te overleven, maar niet zo strak dat dragen oncomfortabel wordt.
• Het ondergoed als drager: een strakke slip van stevige stof houdt een trilunit op zijn plek, een losse of dunne slip laat hem verschuiven.
• Lichaamsbeweging en positie: posities met veel tegendruk houden een wearable vanzelf vast, posities met ruimte tussen de lichamen geven hem de kans te verplaatsen.

Wie merkt dat een wearable telkens verschuift, dan ligt het probleem vaker aan een van deze drie dan aan het speeltje zelf. Een andere slip, een andere positie of een buigbaarder model lost het in beginsel op zonder dat er een duurder apparaat nodig is.

Hoe werkt vibrerend ondergoed?

Vibrerend ondergoed, ook wel vibrating panties of een vibrerende slip genoemd, bestaat bijna altijd uit twee delen: een slip met een zakje in het kruis en een losse trilunit die daarin schuift. Die losse constructie is praktisch, want de unit kan eruit voor het opladen en de slip kan gewoon gewassen worden. De kwaliteit van het geheel hangt vooral af van hoe strak dat zakje de unit tegen het lichaam houdt.

Bediening loopt bij deze vorm zelden via een knop op de unit zelf, omdat die onhandig bereikbaar zit. De standaard is een kleine draadloze zender, een afstandsbediening die in een broekzak of handpalm past, of een app op de telefoon. Met een afstandsbediening ligt de bediening dus bij de drager of bij een partner, wat het spelelement van deze categorie vormt.

Het bereik van zo'n zender wordt op de verpakking royaal opgegeven, maar de praktijk is nuchterder. Bluetooth-klasse 2, de klasse van vrijwel al deze speeltjes, haalt theoretisch circa 10 m, maar bereikt binnenshuis vaak 5 - 6 m in plaats van de opgegeven 10 m, omdat muren en lichamen het signaal verzwakken. Een app die via internet werkt heft die afstandsgrens op, maar voegt afhankelijkheid van verbinding en account toe.

Kun je een wearable buitenshuis dragen?

Een deel van de aantrekkingskracht van wearables, met name van vibrerend ondergoed, is het dragen buiten de slaapkamer. Die toepassing stelt eisen die thuis niet spelen: het geluid van de motor mag niet opvallen in een stille ruimte, en het speeltje mag niet zichtbaar zijn onder kleding. Discretie is daarmee een ontwerpeis, geen bijzaak.

Als stil verkochte vibrators zitten doorgaans op circa 40 - 50 dB, terwijl een koelkast circa 40 dB zoemt en een normaal gesprek circa 40 - 60 dB bereikt. In een café met achtergrondmuziek valt zo'n motor weg in de omgeving, in een stille bibliotheek of vergadering juist niet. Kleding dempt het geluid verder, maar de trilling is door een dunne stof heen soms hoorbaarder dan door een dikke. Wie dit serieus meeweegt, vindt bij hoe stil een vibrator echt kan zijn de decibellen en demping per constructievorm.

Zichtbaarheid is de tweede kant van discretie. Een platte trilunit in een goed passend slipje is onder normale kleding niet te zien; een bolvormige unit of een dikke magneetclip tekent zich af onder strakke stof. De vorm van de unit en de dikte van de kleding eroverheen bepalen samen hoe onzichtbaar het geheel blijft.

Waar begint de keuze voor een wearable voor samen?

De keuze tussen de vormen begint bij de situatie waarin het speeltje gedragen moet worden. Wie stimulatie tijdens penetratie zoekt, komt uit bij de C-vorm tussen de lichamen; wie buitenshuis of onderweg wil spelen, bij vibrerend ondergoed met een zender; wie gericht wil sturen met een vrije hand, bij de vingervariant. Pasvorm blijft bij alle drie de doorslaggevende factor, dus een buigbaar model of een strakke slip doet meer voor het resultaat dan een hogere prijs.

Binnen de groep speeltjes die tussen de lichamen gedragen worden loopt de kwaliteit flink uiteen, vooral in klemdruk, materiaal en hoe goed de armen meebewegen. Wie na het wegen van de vormen voor de koppelvibrator kiest, vindt bij de beste koppelvibrators van nu een actueel overzicht om de modellen op die eigenschappen te vergelijken. Wie eerst met een bescheiden budget wil ervaren of de vorm überhaupt past, doet met een eenvoudig buigbaar model al genoeg inzicht op.