Zijn zelfgemaakte seksspeeltjes veilig?

Nee, zelfgemaakte seksspeeltjes zijn zelden veilig, omdat huishoudmaterialen poreus zijn, scherpe randen kunnen hebben of stoffen afgeven aan het slijmvlies. Hoe groot het risico is, hangt af van het gebruik: een zelfgemaakte anale plug mist de brede voet die voorkomt dat een voorwerp in het rectum verdwijnt, en thuis schoonmaken haalt het niveau van fabriekshygiëne niet. Een veilig instapmodel kost een bescheiden bedrag en is wel schoon te maken met water en milde zeep.

Hoe vaak wordt er naar zelfgemaakte speeltjes gezocht?

Zoektermen als do it yourself Fleshlight, homemade masturbator en Fleshlight DIY zijn geen marginale zoekopdrachten. De vraag komt uit twee begrijpelijke drijfveren: het beschaamde gevoel rond het kopen van een seksspeeltje, en de gedachte dat het vast goedkoper kan. Beide zijn menselijk en geen van beide verdient spot.

Wat de zoekresultaten laten zien, zijn knutselprojecten met spullen uit de badkamerkast. Wat ze niet laten zien, is dat een webshop niets te maken heeft met schaamte, en dat de goedkoopste veilige masturbator of plug vaak minder kost dan de materialen van een middagje knutselen bij elkaar. De onderstaande lijst bevat 3 redenen waarom de vraag naar zelfgemaakte seksspeeltjes telkens terugkomt.

• Discretie: wie een speeltje zelf maakt, hoeft niets te bestellen en niets te verantwoorden, terwijl een online bestelling anoniem en discreet verpakt arriveert.
• Prijs: een DIY masturbator lijkt gratis, maar een eenvoudig, veilig instapmodel kost een bescheiden bedrag.
• Nieuwsgierigheid: experimenteren met wat er ligt voelt als een laagdrempelige eerste stap, terwijl het juist de stap met de meeste risico's is.

Aan welke voorwaarden voldoet materiaal voor lichaamscontact?

Materiaal dat voor lichaamscontact is bedoeld, moet aan drie voorwaarden voldoen: het heeft geen poriën waar bacteriën in blijven zitten, het heeft geen scherpe of breekbare delen, en het geeft geen stoffen af aan slijmvlies. Huishoudmaterialen falen vrijwel altijd op minstens één van die punten, en vaak op alle drie tegelijk.

Welke huishoudmaterialen zijn poreus?

Spons, handdoekstof, foam, boetseerklei en de meeste zelfgemaakte hoesjes hebben een open structuur vol kleine holtes. Vocht en huidcellen trekken daarin en komen er met wassen niet meer volledig uit. Wat overblijft is een broedplaats die bij elk volgend gebruik weer meedoet.

Dat is precies de reden waarom fabrikanten voor hoesjes en sleeves TPE gebruiken en voor vaste speeltjes silicone. Ook TPE is overigens poreus en dus bewust een tijdelijk product, maar het verschil met een keukenspons is dat TPE geen weekmakers, lijmresten of textielvezels bevat.

Waarom zijn scherpe randen een risico?

Een afgeknipte plastic fles, een gietvorm met een naad of een voorwerp dat niet voor dit doel is gevormd, heeft randen die de huid en het slijmvlies beschadigen. Slijmvlies is dun en gaat snel open, en kleine sneetjes zijn vaak pas later merkbaar. Daar komt bij dat gewoon glas, zoals een fles of vaas, bij temperatuurverschil of druk kan barsten; alleen borosilicaatglas is bestand tegen circa 166 °C temperatuurverschil zonder breuk, en dat is niet het glas uit de keukenkast.

Ook structuur breekt. Een constructie van tape, lijm of lagen plastic laat los op het moment dat er spanning op komt, en wat dan overblijft zijn losse delen en scherpe randen op de meest ongelukkige plek.

Waarom is zacht plastic uit de bouwmarkt ongeschikt?

Zacht plastic uit de bouwmarkt of de hobbywinkel bevat weekmakers, de stoffen die PVC soepel maken en die uit het materiaal kunnen lekken. De bekendste groep zijn ftalaten, die onder de Europese REACH-regels voor producten beperkt zijn tot 0,1% massafractie; zelfbouwmateriaal afkomstig uit de klusdoos valt buiten elke controle. Ook lijmen, lakken en gietmassa's uit de hobbyhoek zijn niet gemaakt om urenlang tegen slijmvlies te liggen.

Slijmvlies neemt stoffen veel sneller op dan de buitenhuid. Een materiaal dat op de hand onschuldig aanvoelt, kan inwendig dus wel degelijk stoffen afgeven die daar niet thuishoren.

Waarom is een zelfgemaakte anale plug gevaarlijk?

Een zelfgemaakte anale plug is de gevaarlijkste zelfbouwvariant, omdat de brede, uitlopende voet ontbreekt. Een anaal speeltje moet een brede, uitlopende voet hebben die breder is dan het breedste deel dat naar binnen gaat; dat is de absolute veiligheidsregel. Zonder zo'n voet kan een voorwerp door de sluitspier naar binnen worden gezogen en in het rectum verdwijnen, een vastgeraakt vreemd voorwerp dat in het ziekenhuis verwijderd moet worden.

Geen enkel huishoudvoorwerp heeft zo'n voet. Kaarsen, flessen, groenten en gegoten vormen missen allemaal de uitlopende basis, en zelfgemaakte constructies breken bovendien eerder af dan dat ze stoppen. Wie wil weten hoe een veilig anaal speeltje eruitziet, vindt in het overzicht van alle soorten anale toys met hun veiligheidsregels wat de brede voet, de diameter en het materiaal per soort doen.

De drempel is ook klein: beginnersplugs met een voet beginnen bij een diameter van 2 tot 3 centimeter en kosten een bescheiden bedrag. Wie liever direct de beter beoordeelde modellen vergelijkt, kan kijken naar de beste buttplugs om te kopen, waarbij elke plug per definitie aan de voetregel voldoet.

Kun je een zelfgemaakt speeltje schoon krijgen?

Nee, een zelfgemaakt speeltje haalt nooit de fabriekshygiëne van een gesloten, niet-poreus oppervlak dat met milde zeep en warm water volledig schoon komt. Dat niveau is thuis met huishoudmaterialen onhaalbaar, niet omdat de knutselaar lui is maar omdat het materiaal het niet toelaat. Porie, naad, tape en lijm zijn plekken waar water en zeep niet bij kunnen en waar bacteriën juist wel bij kunnen.

Hoe kwetsbaar dat is, blijkt zelfs bij echte speeltjes: in een kleine studie bleef HPV op 40 - 56% van vibrators aantoonbaar direct na reiniging, en op TPE zelfs tot 24 uur later. Als zelfs een gemaakt speeltje met een glad oppervlak zorgvuldig onderhoud vraagt, is een spons of een zelfgegoten vorm per definitie niet hygiënisch te krijgen.

De enige eerlijke conclusie is dat een zelfgemaakt speeltje een wegwerpproduct zou moeten zijn na één gebruik, en zelfs dan blijven de randen en de chemie het probleem van het eerste gebruik.

Is een veilig speeltje duur?

De stille aanname achter zelfbouw is dat veilig duur is, maar die aanname klopt niet meer. De instapmodellen in vrijwel elke productfamilie kosten een bescheiden bedrag, zijn gemaakt van materiaal dat voor lichaamscontact is bedoeld en zijn na gebruik gewoon schoon te krijgen. Dat is precies de combinatie die geen enkele knutselconstructie levert. De onderstaande lijst bevat 3 eigenschappen waaraan een veilig en betaalbaar alternatief voor zelfgemaakte speeltjes voldoet.

• Niet-poreus of bewust tijdelijk materiaal: silicone, glas, staal of ABS voor blijvende speeltjes, en erkend zacht materiaal voor sleeves dat eerlijk als tijdelijk wordt verkocht.
• Een vorm zonder scherpe delen: gegoten of gevormd zonder naden, randen of breekbare delen, en bij anale modellen altijd met een brede voet.
• Schoon te maken met water en zeep: een oppervlak dat na wassen écht schoon is en aan de lucht kan drogen.

Wie specifiek naar een homemade masturbator zocht, vindt de veilige tegenhanger in de instapmodellen van de sleeve- en masturbatorfamilie. Het overzicht van de beste masturbators voor beginners laat zien dat de instapprijs verrassend laag ligt, zeker naast het risico dat zelfbouw met zich meebrengt.

Zo landt de vraag waar dit artikel mee begon: de nieuwsgierigheid en de zuinigheid blijven begrijpelijk, maar het antwoord is niet knutselen. Het antwoord is dat het veilige, betaalbare speeltje gewoon te koop is, en dat het zelfgemaakte alternatief op alle drie de materiaalpunten verliest.